Kafe aleak 82
k&g
 Kattalin Miner
Chavela Vargas  -   Macorina
RCA - 1996
bo




Ni naiz Macorina, ez beste inor

Batzuetan saiatzen gara gauzek berezi izaten jarrai dezaten. Begiak ixten ditugu
gogor, itsutu nahian bezala, ez ikusteko nola norberarentzat hain berezia den
hori, beste askok ere berezitzat duten. Musikarekin begiak ez ezik, belarriak ere
estali behar izaten ditugu, kantu hori edozein lekutan ez entzutearren. Baina as-
kotan onartu behar izaten dugu guretzat orain hain berezia dena, ez dela betiko.

12 urte dituzula izebak kotxea hartu eta Madrila eramaten zaitu, kontatu dizu-
lako bertan, Thyssen museoan Frida Khaloren koadro bat dagoela, ekarri berri
dutela eta denbora gutxi iraungo duela bertan. Gogoratzen duzu nola, ezin loak
hartu pasatzen duzun aurreko gaua, Olentzeroren existentzia apurtu zizutene-
tik gogoratzen duzun zirrara indartsuena biziz bezala. Gogoratzen duzu, loak
ezin hartu eta mesanotxeko argia piztuta banan-banan errepasatzen dituzula
Taschen liburuko Fridaren koadro guztiak, galdetuz bihar ikusiko duzuna zein
izango ote den. Bai, 12 urte dituzu eta jada friki mitomano bat zara.

Gogoratzen duzu, inuzenteki orduan ere, uste zenuela Frida berezia zela, kasik
zurea bakarrik, edo enkualkierkaso zurea eta izebarena, gero handitzen zoazen
heinean, konturatzen zara Che berri bat dela eta haserretu egiten zara. Baina
hori ere ikasi egiten da.

Oraindik begiak gogor itxiz gero, Fridaren koadro txiki hura ikusteko gai naiz
batzuetan, eta nola izebak bizkarra zaindu zidan museo batean egin daitekeen
bekatu handiena egiteko: koadroa pixka bat laztandu.

Kotxean itzuleran baina, galdetu nion izebari ea musikarik bazuen, eta berak
ezetz, ez behintzat niri gustatuko litzaidakeen ezer. Ni kaseteen artean saltsan
nenbilen eta han aurkitu nuen: Chavela Vargas. Agian izebak ez du jakingo,
baina Chavelaren istorioa kontatzearekin bat, nire bigarren maitasun platonikoa
pizten hasi zen. Gogoratzen dut orduan, nola egin genuen bidaia osoa, gogotik
abesten “¡Ponme la mano aquí Macorina, ponme la mano aquí!” Oihuka, garra-
sika, hura imitatzen saiatuz.

Eta orduan izan nintzen bigarren aldiz ume friki mitomanoa, gelako paretak Fri-
daren eta Chavelaren argazkiz beteta dituen 12 urteko ume friki mitomanoa.
Gero denbora pasatzen da, eta lesbiana egiten zara (bai, batzuetan pasatzen
da, lasai, ez da horren horriblea), eta gainera feminista, eta konturatzen zara
zure bi lagun berezi horiek gero eta gehiago ikusten dituzula edonon. Hala ere
jarraitzen duzu, Chavelarekin kantuan, eta tarteka pentsatzen duzu, bizitza
azaldu ere egiten dizula, zuri kantuan dabilela, zure bizitza eta amodioak
ulertzen dituela. Bai, jada lesbiana dramatiko bat bilakatu zara, eta hor ez
dago atzera bueltarik. Baina gero, konturatzen zara ez zarela zu hain berezia,
bihotza apurtuta kalean zehar dabilen lesbiana askok darabilela kaskoetan
Chavela (ezin daiteke neurtu zenbat min egin dion Chavelak lesbianen
bizitzari). Eta haserretu egiten zara. Hainbeste haserretu, Chavelaren disko
denak gorde egiten dituzula, txoko batean, eta gorrotatu egiten duzula eta
esaten diozula argazkiari begira: “para eso escucho a Bebe, ¿sabes?”. Bere
errua izango balitz bezala edo.

Baina urteak berriz ere pasa egiten dira, eta amaren etxera itzultzen zara
udara batez, eta atzetik dabilkizu esaten ea garbiketa bat noiz egingo duzun
zure gelan, eta horiek dira momentu klabeak. Han aurkitzen duzu, behin
maitatu zenuen andre hura, hautsez beteta, Macorina dioen CDan begirada
galduaz, serio.

Momentu horiek dira urrea balio dutenak. Play sakatu, zuzenean azkeneko kan-
tua jarri, eta kotxe hartan bazina bezala, behin eta berriz, gelditu gabe, “¡Ponme
la mano aquí Macorina, ponme la mano aquí!” garrasi egiten duzu eta mundua
popatik hartzera bidaltzen duzu, esanez, “zu betiko zara berezia niretzat, beste
horiek ez dakite deus... Zu eta ni Chavelita, zu eta ni”.


Kattalin Miner. Hernani, 1988
Blogaria
kattalintxo.blogspot.com







Creative Commons-en baimena